Üç aydır eşimle neredeyse hiç yakınlaşmıyoruz. Bunun nedeni tamamen bende, içimden hiçbir şey gelmiyor ve bunu nasıl açıklayacağımı da bilmiyorum. Eşim ısrar etmiyor, kırıcı bir şey de söylemedi. Ama ben her akşam aynı şeyi düşünüyorum: "Bu böyle giderse beni bırakır mı, ya da başka birine mi yönelir?"
Bu korku beni daha da uzaklaştırıyor. Telefonuna baktığını görünce içim ürperiyor, bir mesaj sesi duysam "kimdi" diye geçiriyorum. Aslında eşimin böyle biri olduğuna dair hiçbir işaret yok, geç saate kadar çalışması dışında. Ama kafamdaki sesi susturamıyorum.
Hem isteğim yok hem de kaygıdan uyuyamıyorum. Bir yandan eşimle konuşmak istiyorum, bir yandan "ya yanlış anlarsa" diye çekiniyorum. Kendimi hem suçlu hem de güvensiz hissediyorum ve bu ikisi birleşince cinsel isteksizlik daha da derinleşiyor gibi.
Bunu kimseyle konuşamıyorum çünkü anlatınca ya "abartıyorsun" diyecekler ya da "sen de biraz ilgilen" gibi bir şey söyleyecekler. Oysa ben eşimi seviyorum ve kaybetmek istemiyorum. Sadece bedenim ve zihnim aynı anda "dur" diyor, ben de ne yapacağımı bilemiyorum.
Sormak istediklerim:
- Eşiyle cinsel hayatı azalıp sonra toparlayan var mı, nasıl konuştunuz?
- Bu kaygı ve cinsel isteksizlik bir arada normal mi?
- Konuşmaya nereden başlamalıyım?
- Profesyonel destek gerekir mi?
