Evleneli sekiz yıl oldu ve son iki yıldır eşimle ilişkimiz neredeyse hiç yok. Ayda bir iki kez, o da ben çok ısrar edersem. Başta bunu "iş yoğunluğu" diye açıkladım, ben de anlayışlı olmaya çalıştım. Ama bir noktadan sonra kendimi çekici olmayan, istenmeyen biri gibi hissetmeye başladım. Bunu hiç kimseye anlatamıyorum, annemi arayıp "kocam bana yaklaşmıyor" diyemem. Okuyan biri olursa en azından kendimi yalnız hissetmem diye yazıyorum.
Mesela geçen hafta güzel giyindim, akşam yemeği hazırladım. Sofrada telefonuyla ilgilendi, yemekten sonra yorgun olduğunu söyleyip yattı. Ben salonda oturup ağladım. Sabah hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Ona yaklaşıp "bana ne oldu, ben neyi yanlış yapıyorum" diye sorduğumda "sen bir şey yapmıyorsun, ben yorgunum" dedi. Yorgun olduğu doğru, çok çalışıyor, uykusu kötü, stresli. Ama bunun bu kadar uzun sürmesi beni korkutuyor.
Kafamda bir sürü şey dönüyor. Başka biri mi var? (Hiç belirti yok, telefonunu bile bırakıyor.) Bana mı artık çekilmiyor? (Kilo aldım, doğum yapmadım ama bedenimden memnun değilim.) Ya da kendisinde bir sağlık sorunu mu var? Doktora gitmesini söylediğimde "gerek yok" diyor ve konuyu kapatıyor.
Konuşmak istediğimde kavgaya dönüşüyor. Ben kırıcı olmamaya çalışıyorum ama "senin bir eksiğin var" gibi algılıyor galiba. Bunu aşağılamadan nasıl konuşabilirim bilmiyorum.
Merak ettiklerim:
- Erkeklerde de isteksizlik bu kadar uzun sürebilir mi, nedenleri neler olur?
- Doktora gitmeyi kabul etmeyen birine nasıl yaklaşılır?
- Sizde buna benzer bir şey yaşandıysa nasıl çözdünüz, ilişkiniz nasıl etkilendi?
- Bu noktada bir çift terapistine gitmeyi önermek mantıklı mı?
Dürüst yorumlar bekliyorum, kırılmam. Sadece yalnız değilim demek istiyorum.
