Doğumun üzerinden yedi ay geçti ve ben hâlâ eşime yakın durmak istemediğim günleri sayıyorum. Başta kendime "hormon, geçer" dedim, sonra "belki ben soğudum" diye düşünmeye başladım, sonra da bunu hiç kimseyle konuşamadığım için bir ay boyunca içime attım. Bu yazıyı da aslında doğumdan sonra aynı şeyi yaşayıp kimseye söyleyemeyen biri okur diye yazıyorum. Kimseyi doktor gibi yönlendirmeyeceğim, sadece benim başıma gelenleri ve bana neyin iyi geldiğini anlatacağım.
İlk aylar: bedenim artık bana ait değildi
Bebek emiyordu, uyku diye bir şey yoktu. Gün içinde sürekli birinin dokunuşuna maruz kaldığım için akşam eşim omzuma elini koyduğunda bile içimden "yeter artık" diyordum. Bu dokunma doygunluğu denen şey gerçekmiş, sonradan okudum. Bir bebeği bütün gün kucakta taşıyınca, bedeniniz bir süre sonra kimsenin dokunmasını istemiyor.
Eşim çok anlayışlıydı ama ben onun anlayışını bile baskı gibi hissediyordum. "Bir şey demiyor ama bekliyor" diye düşünüyordum. Aslında hiçbir şey beklemiyordu, o benim kafamdaki sestir.
Kuruluk ve ağrı beni asıl korkutan şeydi
Doğumdan yaklaşık dört ay sonra ilk denediğimizde canım çok yandı. Emzirdiğim için vajinal kuruluk yaşıyormuşum, bunu da jinekoloğuma gidince öğrendim. Önce çekindim, "doğum yaptım, normaldir" diyerek geçiştirmeye çalıştım ama ilişki fikri bile beni geriyordu. Doktoruma açık açık anlattım, bana kayganlaştırıcı ve nemlendirici önerdi, durumuma özel bir şey de yazdı. Kullanıma başlayınca ağrı azaldı. Ağrı gidince isteğimin geri gelmesi bir iki ay daha sürdü, ama en azından korkum bitti.
Bana iyi gelenler (herkes için geçerli olmayabilir)
En çok işe yarayan uyku oldu. Eşimden geceki bir öğünü devralmasını istedim, süt sağıp bıraktım ve ilk kez iki saat kesintisiz uyudum. Sabah dünyaya bakışım bile farklıydı.
İkincisi baskıyı kaldırmaktı. Eşimle "bu ay seks yok" diye bir kural koymadık, sadece "şimdilik sarılalım, gerisini bana bırak" dedim. Üzerimden bir yük kalkınca ilk kez kendi içimden bir şey gelmeye başladı. Bunu önceden bilseydim aylarca kendimi yemezdim.
Haftada bir saat tek başıma yürümeye çıkmak da bedenimi geri almama yardım etti. Bir de yakın arkadaşıma açıldım, utanarak anlattım, meğer o da aynı şeyi yaşamış. O akşam yastığa başımı koyarken çok hafiflemiştim. Son olarak doktora hormon ve tiroid gibi şeyleri baktırdım, ciddi bir şey çıkmadı ama bakılmış olması bile içimi rahatlattı.
Eşimin tarafı
Eşim bir ara "ben mi bir şey yaptım?" diye sormuştu. Bu soruyu duyunca kendimi çok kötü hissettim çünkü gerçekten ondan değildi. Ona doğumdan sonra beden ve hormon değiştiğini, istek meselesinin kişisel olmadığını anlattım. Bir kitap bile aldı, okudu. Bu çok şey değiştirdi, çünkü ben artık "bir şey saklıyorum" yükünü taşımıyordum.
Şu an nasılım?
Hâlâ eski halime dönmedim ama çok daha iyiyim. İsteğim bazı günler var, bazı günler yok ve bunu artık dert etmiyorum. Bence yeni anneler için en önemli şey "bu da geçecek" diyebilmek ve bunu yüksek sesle konuşabilmek.
Sizde nasıl oldu, ne kadar sürdü? Ben bunu yorumlarda okumak isterim, belki başkasına da ışık olur.
