eşim kısmıyor. istediğimde veriyor, ne kadar diye sormuyor, hesap da sormuyor. yani sorun onda değil, bunu baştan söyleyeyim.

sorun istemek zorunda kalmak. market alışverişi tamam, o ortak. ama kendime bir şey alacaksam ya da anneme hediye alacaksam, gidip söylemem gerekiyor. söylerken sesim değişiyor, gereksiz açıklama yapıyorum, şuna ihtiyacım var diye gerekçelendiriyorum. o hiç istemedi bunu, ben yapıyorum.

çalışırken böyle değildim. kendi param vardı, harcarken kimseye bir şey söylemiyordum ve ne aldığımı bile hatırlamıyordum çoğu zaman. şimdi aldığım her şeyin bir hikayesi var kafamda.

çocuk büyüyünce çalışmayı düşünüyorum ama o da iki yıl sonra. o zamana kadar bu hissi nasıl taşıyacağım bilmiyorum. aynı durumda olanlar nasıl çözdü, sabit bir düzen kuran var mı