aynı sokakta oturuyoruz ve kaynanam neredeyse her gün habersiz kapıyı çalıyor. bazen sabah 9 da geliyor daha kahvaltı bile etmemişiz, bazen akşamüstü gelip yemeğe kalıyor. geldiğinde dolabı açıp bakıyor, niye şunu almamışsın diyor, çamaşırı ben asmışım beğenmiyor kendi yeniden asıyor. geçen hafta ben işten gelmeden kendi anahtarıyla girip evi toplamış, iyilik yaptığını düşünüyor ama benim odama kadar girmiş. eşime söylüyorum annem işte alışacaksın diyor, kırılmasın diye üstüne hiç gitmiyor. ben de kadına bir şey diyemiyorum çünkü kötü niyetli değil aslında, ama artık evimde rahat edemiyorum. eve girerken kapıda ayakkabılarını görünce içim daralıyor, bu his çok kötü. hem kırmadan hem de net bir sınır çizmenin bir yolu var mı gerçekten, yoksa bu iş illa büyük bir kavgayla mı çözülüyor