Geçen kasımda babamı kaybettim, birkaç gün önce birinci yılıydı. Mezarına gittik, dua okuduk, eve döndük ve herkes hayatına devam etti. Ben ise hâlâ telefonu çalınca bir an onu arıyor sanıyorum. İlk aylar insanlar çok ilgiliydi, şimdi biraz bahsetsem hemen konu değişiyor, bir arkadaşım artık bir yıl oldu toparlanman lazım dedi. Toparlandım aslında, işe gidiyorum, gülüyorum, yemek yapıyorum ama bazen markette onun sevdiği bir şeyi görünce orada ağlıyorum. Eşim çok destek oldu ama onun da bir sınırı var gibi hissediyorum, artık ona da anlatmıyorum. Annem bensiz olmaz diye sürekli ona koşuyorum, kendi yasımı yaşamaya vaktim olmadı sanki. Bir yıl geçtiği için bu hislerim yanlış mı bilmiyorum. Kimseye söyleyemediğim için buraya yazıyorum, sizce bu geçiyor mu?